Resim:Hakan İpek (Taşrayı modernleştiren kapitalizm)

Yazı başlığı bir zamanlar Ankara tiyatrolarında sahnelenmiş bir oyunla ilgili..Hatırlayanınız ya da izleyeniniz var mı bilmiyorum.Seksenli yılların başında ya da ortalarında,kesin bir tarih olarak hatırlamıyorum,ama tam adı”Kahraman Bakkal Süpermarkete  Karşı “ olan bu oyunun adı zihnimde yer etmiş.O zamanlar şimdiki gibi market zincirleri,market ağları yok,”gima” ve “yeni karamürsel mağazaları” sayılmazsa.Süpermarket dediğimiz şey,bakkalın büyüğü,içinde şarküteri ya da kozmetik reyonlarının da bulunduğu daha teferruatlı büyük bakkallar.Zengin semtlerinde ya da büyük şehirlerin işlek caddelerinde bulunuyorlar.İşte bu dönemde gösterilmiş bir oyun.Bir komedi,ama gelişen kapitalizmden duyulan kaygıları da,mesaj kaygısı içeren bir alt katman olarak dokusuna yerleştirmiş bir eserdi herhalde..İzlemedim,ama dediğim gibi sağda solda gördüğüm afişlerinden ismi aklıma çakılıp kalmış… (daha fazla…)

Bizdeki medya şehit cenaze törenlerinin sunumunu neden hep aynı kalıp ve klişelerle yapıyor?Şehit ailelerinin ve yakınlarının acılarını paylaşmak ve bu acıları topluma maletmek gibi masum görünen amaçlar için mi bu çeşit bir törensellik havasında sunuluyor cenaze haberleri?Yoksa bunda bir art niyet mi aramak lazım?

Dailymotion adlı video sitesinde gördüm bu klibi ilk.Tümüyle ‘yabancı bir dille’ konuşulan,altyazı  bile konulmamış bu video klibi,bir kez daha,bir kez daha izledim.Konuşmalar vardı,kürsüden yapılan konuşmalar,Türkçe olmayan bu konuşmaların içeriğini tahmin etmek hiç de zor değildi.Yine de zihnim bu olasılığı reddediyor,onların olası anlamları üzerine düşünmek istemiyordu.Yabancı bir dildi,ama Türkiye’de çokça sahnelenen bazı törenlerin tıpkı basımı gibiydi.Bir tören yapılıyordu,insanlar acı içinde haykırıp feryat ediyorlar,bazıları kendilerini yerden yere atıyorlardı.Kürsüye gelen konuşmacı,acılı kalabalığın yüreğini dik tutmak için öfkeli,isyankar,ama olabildiğince metanetli bir nutuk çekiyordu. (daha fazla…)